Op mijn twaalfde ontmoette ik
op de middelbare school Joost. Ik was twaalf, hij vijftien. We
werden vrienden, hele dikke vrienden. Het was een zeer intense
vriendschap met de nodige ups en downs. Joost was vanaf het begin
verliefd op me, maar hoe veel ik ook van hem hield, die verliefdheid was
niet wederzijds.
Het was een heftige vriendschap, we praatten veel met elkaar en dat ging
er niet altijd even zachtzinnig aan toe. Na een jaar of negen kregen we
weer eens ruzie. Nou gebeurde dat wel vaker, maar deze keer was het
anders. Zeven jaar lang zagen we elkaar niet. Totdat Joost zijn moeder
overleed. Op het moment dat ik dat hoorde wilde ik nog maar één ding:
naar hem toe.
Maarja, we hadden elkaar al zo lang niet meer
gezien, ik wist zijn adres niet eens meer! Ik besloot naar de crematie
te gaan, want ik vond dat ik hem “for old times sake” moest steunen
in deze voor hem zo moeilijke tijd. We zagen elkaar en waren, dit keer
allebei, op slag smoorverliefd. Maar we waren ook allebei danig de kluts
kwijt! We hadden elkaar tenslotte zeven jaar niet gezien. Een week
hebben we om elkaar heen gedraald, elkaar gebeld en voorzichtig
afgetast. Na een week hield ik het niet meer uit. Midden in de nacht heb
ik hem gebeld en nog geen uur later stond hij bij me op de stoep. Hij
kwam binnen en is niet meer weggegaan.
Een week of zeven later vroeg hij me ten huwelijk en toen we een half
jaar “verkering” hadden zijn we getrouwd. Het werd een fantastisch
feest, een dag vol liefde, echt een dag om nooit meer te vergeten. Ik
voelde me net een prinses in mijn sprookjesjurk. Op de sleep van mijn
jurk zaten zeven witte rozen , voor ieder jaar dat we elkaar niet hadden
gezien een roos.
Mijn moeder had me, kort voor Joost en ik elkaar weer zagen, een
tekening gegeven. Ze wilde me een hart onder de riem steken, want ik
twijfelde er aan of ik ooit nog de liefde van mijn leven tegen zou
komen. Het was een tekening van het blad van de boom Gingo Bilabo. Het
mooie van dat blad is dat het er uit ziet als twee samengesmolten
blaadjes. Goethe schreef er een prachtig gedicht over*.
|
|
Een gelukkige actrice
Ellemijn Veldhuijzen van zanten en Brigitte Warnaar met haar net
verworven Sterren Yes I Do Ring!! |
|
|
*
GINGO BILABO
Dieses Baums Blatt, der von Osten
Meinem Garten anvertraut,
Gibt geheimen Sin zu kosten,
Wie’s den Wissenden erbaut.
Ist es ein lebendig Wesen,
Das sich in sich selbst getrennt?
Sind es zwei, die sich erlesen,
Dass man sie als eines kennt?
Solche Frage zu erwidern,
Fand ich wohl den rechten Sinn:
Fühlst du nicht an meinen Liedern,
Dass ich eins und doppelt bin?
Johann Wolfgang Goethe |
Ellemijn
ellemijn@veldhuijzenvanzanten.nl
wat mij niet ombrengt maakt mij sterker
|
